|
MUSTAFA ve GÜL Mustafa yemeğini yedi, annesi de ona bahçede oynaması için izin verdi. Mustafa hızla bahçeye koştu. Koşarken fark edemediği gül fidanını az kalsın ezecekti. Gülü koklayıp okşadıktan sonra oynamak için tekrar yürüdü. Gül: — Mustafa, diye seslendi. Mustafa sesin geldiği yöne baktı; fakat kimsecikler yoktu.. — Bana kim seslendi, dedi Mustafa. — Ben, diye cevap verdi Gül. Mustafa şaşırmıştı. — Sen konuşuyorsun, dedi. Gül: — Evet, ben konuşuyorum. Canım çok sıkıldı. Seni görünce çok sevindim. Biraz sohbet ederiz diye düşündüm. — Tabi ki dedi Mustafa ve devam etti: — Seni çok seviyorum. Çünkü çok güzel açıyor ve kokuyorsun. Acaba bunun sebebi nedir, bana da söylemek ister misin? Gül: — Evet. Tüm çiçekler içinde en mutlusu benim. Ben Peygamberimizin simgesiyim. Ben güzel kokmayayım da kim koksun. Mustafa bu sözleri duyunca hayretler içinde kaldı.Üzerindeki şaşkınlığı atar atmaz annesine koşup olanları anlattı. Annesi de Gül'ün söylediklerini doğruladı. "Senin ismini de Peygamberimizin ismi diye Mustafa koyduk" dedi. "Seni Gül Goncası diyerek seviyorum." Dedi ve alnından öptü. fatihtorunu
|
